W konsternację mogła wprawić wiadomość, jakoby sir Alex Ferguson zainteresowany był transferem rzezimieszka pokroju Joey’a Bartona. Ale wśród menadżerów czołówki Premiership to Arsene Wenger najbardziej potrzebuje sprowadzenia zawodnika tej „klasy”. I choć problemy Arsenalu na tym się nie kończą, pozostałe są już poza zasięgiem Francuza.
Korespondencja z Anglii
Wenger to postać wyjątkowa. W czasach, kiedy angielską ligę niszczy desperacka żądza natychmiastowego wygrywania, a właściciele klubów jedynie prześcigają się w horrendalnie wysokich apanażach dla swoich bożyszczy, francuski menadżer pozostaje Don Kichotem współczesnego futbolu i zdaje się wiernie trzymać ideałów, które dla innych są poza zasięgiem wyobraźni. Sęk w tym, iż pomimo wybudowania jednego z najbardziej okazałych stadionów w Europie i regularnego uczestnictwa w elitarnej Lidze Mistrzów, kibice Arsenalu coraz głośniej zaczynają się domagać trofeów. Kiedy w sobotę na murawę Emirates ponownie wybiegnie Thierry Henry, warto przyjrzeć się zmianom, które nastąpiły w Arsenalu przez minionych kilka lat, aby dostrzec brakujące ogniwa między sukcesem a porażką „Kanonierów”. Wstępnie dostrzegam dwa – brak „walczaków” w składzie oraz postawę działaczy – ale zachęcam do dalszej debaty.
Piłkarze się nie biją…
W niedawno udzielonym wywiadzie Patrick Vieira porównuje obecną defensywę Arsenalu do tej, w której sam występował. Spójrz na bramkarza i czwórkę obrońców. Osobowości Davida Seamana, Adamsa, Boulda, Keowna, także moja i Petita w pomocy. To był silny, fizyczny zespół – mówił Francuz w rozmowie z „Daily Mail”. Patrząc na styl gry „The Invincibles” z sezonu 2003/2004, trudno się z tym nie zgodzić. Owszem, Bergkamp, Henry, Pires czy Ljungberg grali pięknie dla oka, ale tyły zabezpieczali silni fizycznie Campbell, Kolo Toure, Gilberto oraz sam Vieira. Po raz pierwszy od objęcia sterów Arsenalu Wenger nie potrafi zachować w składzie tego balansu. Były okazje, kiedy zespół mógł zmężnieć, ale zostały one zaprzepaszczone – w najbardziej spektakularny sposób na St Andrews w lutym 2008 roku oraz na Wembley w lutym tego roku. (Swoją drogą, może więc i dobrze dla „Kanonierów”, że Birmingham City spadło z ligi?)
Przez minionych kilka sezonów miałem okazję wielokrotnie rozmawiać z piłkarzami Arsenalu i każdy z nich (poza zapewne Nickolasem Bendtenerem, ale to nikogo chyba nie zdziwi) jest przesympatyczną i dobrze wychowaną osobą. Czasami chyba aż za bardzo – przynajmniej jak na piłkarskie standardy. Czy ciepły i sympatyczny Laurent Koscielny przemieni się kiedyś w ziojącego strachem twardziela pokroju Tony’ego Adamsa? Nikt na to pieniędzy nie postawi.
Pojawiają się doniesienia, że z kontraktem w City nie może dogadać się Nigel de Jong. Scotta Parkera West Ham jest gotów oddać na roczne wypożyczenie za niewielkie pieniądze. Lee Cattermole opuści Sunderland, jeżeli pojawi się konkretna oferta. Nawet tego zabijakę Bartona włodarze Newcastle gotowi są odsprzedać. Transfer choćby jednego z nich do północnego Londynu, parafrazując Neila Armstronga, może i nie byłby spektakularny, ale z pewnością okazałby się wielkim skokiem dla Arsenalu. W kierunku trofeów.
