Bez analizy, bez przygotowania. Mak i Skriniar obnażyli Polaków

Mak? Bardziej nieoczywisty, ale łatwiejszy do upilnowania

Innym „winowajcą” porażki można łatwo ogłosić Roberta Maka. Nie jest to piłkarz w szczytowej formie. Jest już po trzydziestce, do tego od pewnego czasu ma problemy z regularną grą w klubie. Na Słowacji jest jednak kimś ważnym. To gracz szybki, zdolny do zrywu w decydujących momentach. Być może jego styl dobrze określiłoby stwierdzenie „słowacki Grosicki”.

W każdym razie to jego rajd do środka pola i niezły strzał (później bramkę uznano za samobój Szczęsnego) okazał się morderczy. Do krycia tego skrzydłowego posłano Bereszyńskiego i Jóźwiaka. Jednak obaj dali się minąć jak dzieci. Potem Mak miał już autostradę do bramki. To był kolejny błąd taktyczny. Rzut oka na poczynania Słowaka z meczów przeciwko Austrii czy chociażby Rosji ukazuje, że umie on minąć nawet dwóch rywali. W tym przypadku mamy do czynienia z piłkarzem, który za wszelką będzie pchał się ze skrzydła do środka. Jeśli pozwoli mu się wkraść we własne pole karne, to ma się problem. A tymczasem podczas meczu z Polską po sforsowaniu pierwszej zapory Mak robił to, co chciał.

Dziwne jest to, że mimo dostępności materiałów z meczu Słowacja – Rosja (a Rosjan przecież na pewno analizowaliśmy jako sparingpartnerów) nie wyciągnięto żadnych wniosków. Gdybyśmy je wyciągnęli, to po nieudanych próbach odbioru piłki przez Bereszyńskiego i Jóźwiaka ktoś szybko pobiegłby zatrzymać rozpędzonego zawodnika Ferencvarosu i zneutralizowałby zagrożenie w zarodku.

Koniec okresu próbnego

Dzisiaj Paulo Sousa został przechytrzony taktycznie. O ile naszym zawodnikom nie można zarzucić braku woli walki, to na pewno trzeba mieć pretensje o brak pomysłu na rozegranie. Nie było niczego – ani celnych dośrodkowań, ani podań prostopadłych, ani strzałów z dystansu. Trudno mówić o niedostatku jakości piłkarskiej u naszych zawodników, więc należy doszukiwać się problemów w bezpośrednich przygotowaniach do meczu.

U nas nie było pomysłu, graliśmy na „chaos”. Słowacy pozwolili nam bawić się piłką, a jak już sami do niej dopadli, to szybko grali skrzydłami, skąd później starali się ponownie zejść na środek boiska. Oni mieli swoją filozofię opierającą się na stałych fragmentach gry i szybkich, płynnych akcjach. My z kolei mieliśmy zaatakować rywali jak najwyżej. O ile kibice lubią wysoki pressing, o tyle tym razem należało zejść trochę niżej. Przecież Rosjanie też atakowali Słowaków na własnej połowie i nic z tego nie wynikło.

Podopieczni Czerczesowa stracili bramki w identyczny sposób co my. Co ciekawe, swoją jedyną bramkę strzelili tak samo jak my. Jak na Euro Karol Linetty cudem wtoczył piłkę do bramki Dubravki, to tak samo futbolówkę na raty do bramki Kuciaka skierował Mario Fernandes.

Nasz sztab nie wyciągnął żadnych wniosków z zupełnie świeżego materiału analitycznego. Paulo Sousa, jak to określają fani Bordeaux, mówi piękne rzeczy, a jego drużyna na boisku niczego nie prezentuje. Może potrzebuje jeszcze trochę czasu, ale przygotowanie taktyczne do spotkania ze Słowakami to jedna wielka katastrofa. Nie wyciągnięto żadnych wniosków, portugalski sztab skupił się tylko na własnych piłkarzach.

Sousa i jego asystenci mieli być kreatywni i dać nam świeżość, a tymczasem gra nie wygląda lepiej niż choćby za kadencji Waldemara Fornalika. Miejmy jedynie nadzieję, że nasi analitycy pójdą po rozum do głowy i jeszcze raz po kolei przeanalizują wszystkie mecze naszych rywali z tego roku. Bo Słowacy nie zrobili nic, czego nie robili wcześniej. Skriniar nie popisał się nagłym dryblingiem, a Mak nie zrobił się nagle lisem pola karnego. Niestety ich codzienny styl był wystarczający na Polaków.

• Milan Skriniar
• Paulo Sousa
• Reprezentacja Polski
• Robert Mak
• Stefan Tarković
• Róbert Mak
• Słowacja
• Polska

Mak? Bardziej nieoczywisty, ale łatwiejszy do upilnowania

Innym „winowajcą” porażki można łatwo ogłosić Roberta Maka. Nie jest to piłkarz w szczytowej formie. Jest już po trzydziestce, do tego od pewnego czasu ma problemy z regularną grą w klubie. Na Słowacji jest jednak kimś ważnym. To gracz szybki, zdolny do zrywu w decydujących momentach. Być może jego styl dobrze określiłoby stwierdzenie „słowacki Grosicki”.

W każdym razie to jego rajd do środka pola i niezły strzał (później bramkę uznano za samobój Szczęsnego) okazał się morderczy. Do krycia tego skrzydłowego posłano Bereszyńskiego i Jóźwiaka. Jednak obaj dali się minąć jak dzieci. Potem Mak miał już autostradę do bramki. To był kolejny błąd taktyczny. Rzut oka na poczynania Słowaka z meczów przeciwko Austrii czy chociażby Rosji ukazuje, że umie on minąć nawet dwóch rywali. W tym przypadku mamy do czynienia z piłkarzem, który za wszelką będzie pchał się ze skrzydła do środka. Jeśli pozwoli mu się wkraść we własne pole karne, to ma się problem. A tymczasem podczas meczu z Polską po sforsowaniu pierwszej zapory Mak robił to, co chciał.

Dziwne jest to, że mimo dostępności materiałów z meczu Słowacja – Rosja (a Rosjan przecież na pewno analizowaliśmy jako sparingpartnerów) nie wyciągnięto żadnych wniosków. Gdybyśmy je wyciągnęli, to po nieudanych próbach odbioru piłki przez Bereszyńskiego i Jóźwiaka ktoś szybko pobiegłby zatrzymać rozpędzonego zawodnika Ferencvarosu i zneutralizowałby zagrożenie w zarodku.

Koniec okresu próbnego

Dzisiaj Paulo Sousa został przechytrzony taktycznie. O ile naszym zawodnikom nie można zarzucić braku woli walki, to na pewno trzeba mieć pretensje o brak pomysłu na rozegranie. Nie było niczego – ani celnych dośrodkowań, ani podań prostopadłych, ani strzałów z dystansu. Trudno mówić o niedostatku jakości piłkarskiej u naszych zawodników, więc należy doszukiwać się problemów w bezpośrednich przygotowaniach do meczu.

U nas nie było pomysłu, graliśmy na „chaos”. Słowacy pozwolili nam bawić się piłką, a jak już sami do niej dopadli, to szybko grali skrzydłami, skąd później starali się ponownie zejść na środek boiska. Oni mieli swoją filozofię opierającą się na stałych fragmentach gry i szybkich, płynnych akcjach. My z kolei mieliśmy zaatakować rywali jak najwyżej. O ile kibice lubią wysoki pressing, o tyle tym razem należało zejść trochę niżej. Przecież Rosjanie też atakowali Słowaków na własnej połowie i nic z tego nie wynikło.

Podopieczni Czerczesowa stracili bramki w identyczny sposób co my. Co ciekawe, swoją jedyną bramkę strzelili tak samo jak my. Jak na Euro Karol Linetty cudem wtoczył piłkę do bramki Dubravki, to tak samo futbolówkę na raty do bramki Kuciaka skierował Mario Fernandes.

Nasz sztab nie wyciągnął żadnych wniosków z zupełnie świeżego materiału analitycznego. Paulo Sousa, jak to określają fani Bordeaux, mówi piękne rzeczy, a jego drużyna na boisku niczego nie prezentuje. Może potrzebuje jeszcze trochę czasu, ale przygotowanie taktyczne do spotkania ze Słowakami to jedna wielka katastrofa. Nie wyciągnięto żadnych wniosków, portugalski sztab skupił się tylko na własnych piłkarzach.

Sousa i jego asystenci mieli być kreatywni i dać nam świeżość, a tymczasem gra nie wygląda lepiej niż choćby za kadencji Waldemara Fornalika. Miejmy jedynie nadzieję, że nasi analitycy pójdą po rozum do głowy i jeszcze raz po kolei przeanalizują wszystkie mecze naszych rywali z tego roku. Bo Słowacy nie zrobili nic, czego nie robili wcześniej. Skriniar nie popisał się nagłym dryblingiem, a Mak nie zrobił się nagle lisem pola karnego. Niestety ich codzienny styl był wystarczający na Polaków.