Przez dłuższy okres nie będziemy śledzić zmagań piłkarzy na polskich boiskach. Podczas rundy jesiennej wydarzyło się wiele ciekawych faktów. Zdarzyły się niespodzianki pozytywne, ale też negatywne. Nadszedł czas to wszystko podsumować i na spokojnie przeanalizować.
Jakub Wawrzyniak; Tomasz Jodłowiec; (fot. Grzegorz Rutkowski / iGol.pl)
Runda jesienna sezonu 2013/14 była pierwszą, w której rozgrywano 21 spotkań, a nie jak dotąd piętnaście bądź siedemnaście kolejek. Wielu twierdzi, że ten pomysł nie wypalił, bo w Polsce drużyny nie są jeszcze gotowe, aby radzić sobie z napiętym terminarzem. Jednak z pewnością przez ostatnie kilka miesięcy nudzić się nie mogliśmy, bo wydarzyło się dużo rzeczy bardzo pozytywnych, ale także negatywnych. Przed wznowieniem nowej kampanii pod dużą obserwacja mediów był Ryszard Tarasiewicz oraz Franciszek Smuda. Pierwszy kilka lat temu nie poradził sobie z kryzysem w Śląsku Wrocław i ŁKS-ie Łódź. Natomiast drugi zaliczył klapę na Euro 2012, ale również nie udźwignął ciężaru w Regensburgu, czyli klubie na zapleczu Bundesligi. Popularny „Franz”od początku był skazywany na pożarcie, bo Wisła Kraków, którą objął, przeżywała spory kryzys. Podziękowano piłkarskim weteranom – Kamilowi Kosowskiemu oraz Radosławowi Sobolewskiemu. Nawalało także wiele spraw organizacyjnych, z którymi Bogusław Cupiał ewidentnie sobie mógł poradzić. Smuda dość odważnie zabrał się za cały harmider i efekty były natychmiastowe. „Biała Gwiazda”znów zaczęła świecić, co dostrzegali wszyscy dookoła. Dziennikarze, którzy krytykowali krakowski zespół, nagle zaczęli chwalić pod niebiosa piłkarzy dowodzonych przez byłego selekcjonera drużyny narodowej. Nie było w tym przypadku, że Wisła poległa dopiero w 12. kolejce z Zawiszą Bydgoszcz. Zresztą beniaminek tegorocznego sezonu T-Mobile Ekstraklasy prowadzony przez Ryszarda Tarasiewicza prezentował wyborną formę. Wydawało się, że prędzej uda się wygrać w totolotka, niż dobrze poukładać zespół przez „Tarasia”. Doświadczenie tego szkoleniowca spowodowało, że drużyna nie tylko ograła Wisłę, ale także Legię Warszawa. W obu meczach z Lechem Poznań sprawiła problemy.
Marco Paixao; (fot. Grzegorz Rutkowski / iGol.pl)
W stolicy Wielkopolski głoszono słynne powiedzenie „Na rumaku do Europy!” Piłkarska rzeczywistość odzwierciedliła fakty bardzo bolesnie dla wicemistrzów Polski. Najpierw odpadnięcie z Ligi Europy z litewskim Żalgirisem Wilno, a później słaby start rozgrywek na krajowym podwórku. Wszyscy wściekli: piłkarze, działacze, a przede wszystkim kibice. Po jednym ze spotkań sympatycy Kolejorza wywiesili transparent „To zwycięstwo nic nie zmienia. Rumakowi mówimy do widzenia” Sam szkoleniowiec był pod dużym ostrzałem dziennikarzy za postawę piłkarzy Lecha. Nikt nie mógł zrozumieć zachowania Mariusza Rumaka, który w stylu Jose Mourinho postanowił, że opuści salę konferencyjną. Powiedział zaledwie krótki pomeczowy komentarz, następnie z uśmiechem udał się do swoich zawodników. Tamto zachowanie oburzyło dziennikarzy, którzy chcieli porozmawiać z Mariuszem Rumakiem. Działacze Lecha czekali do końca, jak zaprezentuje się drużyna po rundzie jesiennej. Czwarte miejsce z dziewięcioma punktami straty do Legii sprawiło, że poznańska lokomotywa nie zmieni trenera. Trzeba przyznać, że odblokował się Łukasz Teodorczyk. „Teo”, który stanowił o sile Polonii Warszawa nagle zgasł i schował się, jak ślimak w swojej skorupce. Cierpliwość do tego piłkarza sprawiła, że rundę zakończył z dziesięcioma trafieniami.
Śląsk Wrocław sezon rozpoczął bardzo słabo na wielu płaszczyznach. Na boiskach ekstraklasy ich nie mogła się podobać, bo podopieczni Stanislava Levy’ego gubili punkty z drużynami, które mają zdecydowanie gorszy skład oraz zaplecze od zespołu z Dolnego Śląska. Z meczu na mecz było coraz gorzej, lecz w pewnych momentach były małe przebłyski formy z nadzieją na lepsze jutro. Na pewno odzwierciedleniem gry Śląska, ale także poziomu różniącym hiszpański i polski futbol, był mecz z Sevillą. Wrocławianie dostali tęgie lanie od klubu z Andaluzji. Dla hiszpańskiego zespołu był to zaledwie spacerek do laur, spełniania marzeń oraz wielkich pieniędzy. Wielu się zresztą spodziewało, że trzeci zespół poprzedniego sezonu nie ma najmniejszych szans. Choć wielu wydawało się, że po wyeliminowaniu Club Brugge uda się to samo uczynić w ostatniej rundzie. Akurat w tym przypadku szansę na zwycięstwo były takie, jak wygranie w wyścigach samochodowych Trabanta z szybkim Ferrari. Z wyzwaniem nie poradził sobie Piast Gliwice, który poległ z drużyną Qarabaq Agdam. Podopieczni Marcina Brosza nie radzą sobie na ligowym podwórku. Z pewnością utrzymają się w ekstraklasie, ale na większe rezultaty liczyć nie możemy.
Franciszek Smuda (fot. Agnieszka Skórowska/igol.pl)
Na dole tabeli męki przeżywa Widzew Łódź, który na własnej skórze przekonał, że bez pieniędzy i jedności w drużynie nie jest w stanie nic zrobić. Zwolniono Radosława Mroczkowskiego, co wydawało się kwestią czasu. Okazało się to sporym błędem, bo postawiono na Rafała Pawlaka, który przekonał się, że praca trenera nie należy do łatwych. Ostatnia pozycja w ligowej tabeli nie może dziwić. W tym sezonie w zaledwie czterech spotkaniach okazali się lepsi od przeciwnika. Włodarze klubu nie ukrywają, że poszukują nowego trenera, który sprawi, że jakimś cudem uda się utrzymać Widzew w najwyższej klasie rozgrywkowej. Media spekulują i proponują swoich kandydatów. Spekulowano, że nowym szkoleniowcem może być Tomasz Hajto. Sam zainteresowany przyznaje, że chętnie by podjął wyzwanie i nie przeszkadzałby mu fakt, że jako zawodnik występował w ŁKS-ie. „Gianni” nie trenował żadnej drużyny podczas rundy jesiennej, choć pojawiały się głosy, że poprowadzi klub w Niemczech, czy też obejmie stery Cracovii. Ostatnia kolejka odzwierciedliła się na rękę Widzewowi, bo Zagłębie Lubin oraz Podbeskidzie Bielsko-Biała zgubiły punkty w swoich pojedynkach, dlatego strata do bezpiecznej pozycji wynosi zaledwie dwa oczka. Jednak przez dłuższy czas, to Podbeskidzie było na samym dnie. Gołym okiem była widoczna strata Demjana, który podczas rundy wiosennej strzelał, jak na zawołanie. Czesław Michniewicz bez snajpera nie mógł sobie poradzić. Nie miał takiego zawodnika, który w decydującym momencie popchnie zespół do końcowego triumfu. Kiedy efektów nie było widać, a poczynania piłkarzy były coraz gorsze, to zdecydowano postawić na Leszka Ojrzyńskiego, który został pogoniony po zaledwie kilku kolejkach z Korony. Piłkarze kieleckiej drużyny protestowali, chcąc nadal pracować ze swoim dotychczasowym trenerem, lecz całe starania spaliły na panewce. W nowej rzeczywistości Ojrzyński się odnalazł i pokazał, że z Góralami można notować dobre rezultaty. Co prawda zdarzały się też porażki, lecz widać było zupełnie inną grę. Przede wszystkim robiło wrażenie zwycięstwo w ostatnich minutach z Legią Warszawa. W Bielsku-Białej mają nadzieję, że uda się znowu utrzymać w T-Mobile Ekstraklasie. Oczywiście, jeżeli dojdą wzmocnienia, bo z takim składem ciężko będzie cokolwiek wskórać.
Fotel lidera po rundzie jesiennej należy do Legii Warszawa. Mimo spełnienia celu atmosfera w klubie zrobiła się gorąca. Nieudana przygoda w Lidze Europy, a do tego porażka w 1/8 finału Pucharu Polski spowodowała, że z klubem pożegnał się Jan Urban. Od dłuższego czasu nie dogadywał się z klubem i piłkarze, w niektórych meczach zbyt łatwo oddawali punkty. Jednak Legia, mimo świetnego startu, utrzymała się na swojej pozycji. Po piętach deptał Górnik, który pod wodzą Adama Nawałki wyróżniał się swoim stylem gry, pokazując naprawdę spory potencjał. Od momentu kiedy drużynę objął Ryszard Wieczorek nie widać zniżki formy. Strata zabrzan do stołecznej drużyny wynosi pięć oczek, więc na wiosnę będzie trzeba się sprężyć, żeby wygrać ten wyścig.
Dość ciasno zrobiło się w klasyfikacji strzeleckiej. Obecnie prowadzi Marco Paixao ex aequo z Pawłem Brożkiem, mając jedenaście trafień na koncie. O jedną bramkę od tej dwójki ma Mateusz Zachara, który zachwycił wszystkich sympatyków w Zabrzu. Nikt nie spodziewał się, że będzie on prezentował świetną dyspozycję. Głównie na nim była oparta formacja ofensywna Górnika, a efekty z każdym meczem były widoczne gołym okiem. Nic dziwnego, że coraz więcej skautów pojawia się na meczu drużyny Ryszarda Wieczorka, a sam Zachara jest kuszony przez kilka zagranicznych klubów. Z przyjemnością patrzy się również na dyspozycję Prejuce’a Nakoulmy, który potwierdza swoje wysokie umiejętności. Na pewno na wyborowych strzelców mogą narzekać takie drużyny jak Podbeskidzie czy Zagłębie Lubin. Oba zespoły łącznie zdobyły po siedemnaście bramek, co jest najgorszym wynikiem w całej stawce.
Na spotkania naszych ligowych kopaczy będziemy musieli czekać do walentynek, co z pewnością nie ucieszy kobiet, których mężczyźni będą chcieli spędzić czas z rodzimymi piłkarzami. Piłkarska wiosna zapowiada się bardzo ciekawie z racji tego, że zostanie przeprowadzony podział na grupę mistrzowską oraz spadkową. Premierowa zmiana dostarczy wielu emocji i na pewno na brak nudy nie będziemy mogli narzekać.
Przez dłuższy okres nie będziemy śledzić zmagań piłkarzy na polskich boiskach. Podczas rundy jesiennej wydarzyło się wiele ciekawych faktów. Zdarzyły się niespodzianki pozytywne, ale też negatywne. Nadszedł czas to wszystko podsumować i na spokojnie przeanalizować.
Jakub Wawrzyniak; Tomasz Jodłowiec; (fot. Grzegorz Rutkowski / iGol.pl)
Runda jesienna sezonu 2013/14 była pierwszą, w której rozgrywano 21 spotkań, a nie jak dotąd piętnaście bądź siedemnaście kolejek. Wielu twierdzi, że ten pomysł nie wypalił, bo w Polsce drużyny nie są jeszcze gotowe, aby radzić sobie z napiętym terminarzem. Jednak z pewnością przez ostatnie kilka miesięcy nudzić się nie mogliśmy, bo wydarzyło się dużo rzeczy bardzo pozytywnych, ale także negatywnych. Przed wznowieniem nowej kampanii pod dużą obserwacja mediów był Ryszard Tarasiewicz oraz Franciszek Smuda. Pierwszy kilka lat temu nie poradził sobie z kryzysem w Śląsku Wrocław i ŁKS-ie Łódź. Natomiast drugi zaliczył klapę na Euro 2012, ale również nie udźwignął ciężaru w Regensburgu, czyli klubie na zapleczu Bundesligi. Popularny „Franz”od początku był skazywany na pożarcie, bo Wisła Kraków, którą objął, przeżywała spory kryzys. Podziękowano piłkarskim weteranom – Kamilowi Kosowskiemu oraz Radosławowi Sobolewskiemu. Nawalało także wiele spraw organizacyjnych, z którymi Bogusław Cupiał ewidentnie sobie mógł poradzić. Smuda dość odważnie zabrał się za cały harmider i efekty były natychmiastowe. „Biała Gwiazda”znów zaczęła świecić, co dostrzegali wszyscy dookoła. Dziennikarze, którzy krytykowali krakowski zespół, nagle zaczęli chwalić pod niebiosa piłkarzy dowodzonych przez byłego selekcjonera drużyny narodowej. Nie było w tym przypadku, że Wisła poległa dopiero w 12. kolejce z Zawiszą Bydgoszcz. Zresztą beniaminek tegorocznego sezonu T-Mobile Ekstraklasy prowadzony przez Ryszarda Tarasiewicza prezentował wyborną formę. Wydawało się, że prędzej uda się wygrać w totolotka, niż dobrze poukładać zespół przez „Tarasia”. Doświadczenie tego szkoleniowca spowodowało, że drużyna nie tylko ograła Wisłę, ale także Legię Warszawa. W obu meczach z Lechem Poznań sprawiła problemy.
Marco Paixao; (fot. Grzegorz Rutkowski / iGol.pl)
W stolicy Wielkopolski głoszono słynne powiedzenie „Na rumaku do Europy!” Piłkarska rzeczywistość odzwierciedliła fakty bardzo bolesnie dla wicemistrzów Polski. Najpierw odpadnięcie z Ligi Europy z litewskim Żalgirisem Wilno, a później słaby start rozgrywek na krajowym podwórku. Wszyscy wściekli: piłkarze, działacze, a przede wszystkim kibice. Po jednym ze spotkań sympatycy Kolejorza wywiesili transparent „To zwycięstwo nic nie zmienia. Rumakowi mówimy do widzenia” Sam szkoleniowiec był pod dużym ostrzałem dziennikarzy za postawę piłkarzy Lecha. Nikt nie mógł zrozumieć zachowania Mariusza Rumaka, który w stylu Jose Mourinho postanowił, że opuści salę konferencyjną. Powiedział zaledwie krótki pomeczowy komentarz, następnie z uśmiechem udał się do swoich zawodników. Tamto zachowanie oburzyło dziennikarzy, którzy chcieli porozmawiać z Mariuszem Rumakiem. Działacze Lecha czekali do końca, jak zaprezentuje się drużyna po rundzie jesiennej. Czwarte miejsce z dziewięcioma punktami straty do Legii sprawiło, że poznańska lokomotywa nie zmieni trenera. Trzeba przyznać, że odblokował się Łukasz Teodorczyk. „Teo”, który stanowił o sile Polonii Warszawa nagle zgasł i schował się, jak ślimak w swojej skorupce. Cierpliwość do tego piłkarza sprawiła, że rundę zakończył z dziesięcioma trafieniami.
Mariusz Rumak (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
Śląsk Wrocław sezon rozpoczął bardzo słabo na wielu płaszczyznach. Na boiskach ekstraklasy ich nie mogła się podobać, bo podopieczni Stanislava Levy’ego gubili punkty z drużynami, które mają zdecydowanie gorszy skład oraz zaplecze od zespołu z Dolnego Śląska. Z meczu na mecz było coraz gorzej, lecz w pewnych momentach były małe przebłyski formy z nadzieją na lepsze jutro. Na pewno odzwierciedleniem gry Śląska, ale także poziomu różniącym hiszpański i polski futbol, był mecz z Sevillą. Wrocławianie dostali tęgie lanie od klubu z Andaluzji. Dla hiszpańskiego zespołu był to zaledwie spacerek do laur, spełniania marzeń oraz wielkich pieniędzy. Wielu się zresztą spodziewało, że trzeci zespół poprzedniego sezonu nie ma najmniejszych szans. Choć wielu wydawało się, że po wyeliminowaniu Club Brugge uda się to samo uczynić w ostatniej rundzie. Akurat w tym przypadku szansę na zwycięstwo były takie, jak wygranie w wyścigach samochodowych Trabanta z szybkim Ferrari. Z wyzwaniem nie poradził sobie Piast Gliwice, który poległ z drużyną Qarabaq Agdam. Podopieczni Marcina Brosza nie radzą sobie na ligowym podwórku. Z pewnością utrzymają się w ekstraklasie, ale na większe rezultaty liczyć nie możemy.
Franciszek Smuda (fot. Agnieszka Skórowska/igol.pl)
Na dole tabeli męki przeżywa Widzew Łódź, który na własnej skórze przekonał, że bez pieniędzy i jedności w drużynie nie jest w stanie nic zrobić. Zwolniono Radosława Mroczkowskiego, co wydawało się kwestią czasu. Okazało się to sporym błędem, bo postawiono na Rafała Pawlaka, który przekonał się, że praca trenera nie należy do łatwych. Ostatnia pozycja w ligowej tabeli nie może dziwić. W tym sezonie w zaledwie czterech spotkaniach okazali się lepsi od przeciwnika. Włodarze klubu nie ukrywają, że poszukują nowego trenera, który sprawi, że jakimś cudem uda się utrzymać Widzew w najwyższej klasie rozgrywkowej. Media spekulują i proponują swoich kandydatów. Spekulowano, że nowym szkoleniowcem może być Tomasz Hajto. Sam zainteresowany przyznaje, że chętnie by podjął wyzwanie i nie przeszkadzałby mu fakt, że jako zawodnik występował w ŁKS-ie. „Gianni” nie trenował żadnej drużyny podczas rundy jesiennej, choć pojawiały się głosy, że poprowadzi klub w Niemczech, czy też obejmie stery Cracovii. Ostatnia kolejka odzwierciedliła się na rękę Widzewowi, bo Zagłębie Lubin oraz Podbeskidzie Bielsko-Biała zgubiły punkty w swoich pojedynkach, dlatego strata do bezpiecznej pozycji wynosi zaledwie dwa oczka. Jednak przez dłuższy czas, to Podbeskidzie było na samym dnie. Gołym okiem była widoczna strata Demjana, który podczas rundy wiosennej strzelał, jak na zawołanie. Czesław Michniewicz bez snajpera nie mógł sobie poradzić. Nie miał takiego zawodnika, który w decydującym momencie popchnie zespół do końcowego triumfu. Kiedy efektów nie było widać, a poczynania piłkarzy były coraz gorsze, to zdecydowano postawić na Leszka Ojrzyńskiego, który został pogoniony po zaledwie kilku kolejkach z Korony. Piłkarze kieleckiej drużyny protestowali, chcąc nadal pracować ze swoim dotychczasowym trenerem, lecz całe starania spaliły na panewce. W nowej rzeczywistości Ojrzyński się odnalazł i pokazał, że z Góralami można notować dobre rezultaty. Co prawda zdarzały się też porażki, lecz widać było zupełnie inną grę. Przede wszystkim robiło wrażenie zwycięstwo w ostatnich minutach z Legią Warszawa. W Bielsku-Białej mają nadzieję, że uda się znowu utrzymać w T-Mobile Ekstraklasie. Oczywiście, jeżeli dojdą wzmocnienia, bo z takim składem ciężko będzie cokolwiek wskórać.
Fotel lidera po rundzie jesiennej należy do Legii Warszawa. Mimo spełnienia celu atmosfera w klubie zrobiła się gorąca. Nieudana przygoda w Lidze Europy, a do tego porażka w 1/8 finału Pucharu Polski spowodowała, że z klubem pożegnał się Jan Urban. Od dłuższego czasu nie dogadywał się z klubem i piłkarze, w niektórych meczach zbyt łatwo oddawali punkty. Jednak Legia, mimo świetnego startu, utrzymała się na swojej pozycji. Po piętach deptał Górnik, który pod wodzą Adama Nawałki wyróżniał się swoim stylem gry, pokazując naprawdę spory potencjał. Od momentu kiedy drużynę objął Ryszard Wieczorek nie widać zniżki formy. Strata zabrzan do stołecznej drużyny wynosi pięć oczek, więc na wiosnę będzie trzeba się sprężyć, żeby wygrać ten wyścig.
Dość ciasno zrobiło się w klasyfikacji strzeleckiej. Obecnie prowadzi Marco Paixao ex aequo z Pawłem Brożkiem, mając jedenaście trafień na koncie. O jedną bramkę od tej dwójki ma Mateusz Zachara, który zachwycił wszystkich sympatyków w Zabrzu. Nikt nie spodziewał się, że będzie on prezentował świetną dyspozycję. Głównie na nim była oparta formacja ofensywna Górnika, a efekty z każdym meczem były widoczne gołym okiem. Nic dziwnego, że coraz więcej skautów pojawia się na meczu drużyny Ryszarda Wieczorka, a sam Zachara jest kuszony przez kilka zagranicznych klubów. Z przyjemnością patrzy się również na dyspozycję Prejuce’a Nakoulmy, który potwierdza swoje wysokie umiejętności. Na pewno na wyborowych strzelców mogą narzekać takie drużyny jak Podbeskidzie czy Zagłębie Lubin. Oba zespoły łącznie zdobyły po siedemnaście bramek, co jest najgorszym wynikiem w całej stawce.
Na spotkania naszych ligowych kopaczy będziemy musieli czekać do walentynek, co z pewnością nie ucieszy kobiet, których mężczyźni będą chcieli spędzić czas z rodzimymi piłkarzami. Piłkarska wiosna zapowiada się bardzo ciekawie z racji tego, że zostanie przeprowadzony podział na grupę mistrzowską oraz spadkową. Premierowa zmiana dostarczy wielu emocji i na pewno na brak nudy nie będziemy mogli narzekać.
Komentarze2
~
~sobyrka
Mały błąd w tekście dotyczący klasyfikacji
strzeleckiej …Paweł Brożek ma 11 trafień, a
Marco Paixao 10 ;)
BZ
Błażej Zięty
Paweł Brożek oraz Marco Paixao mają po tyle samo
trafień. Proszę dokładnie zweryfikować, jeżeli
się chce podjąć z kimś merytoryczną dyskusję.