Klub z Barrow-in-Furness, który w 1972 roku przegrał głosowanie o miejsce w Football League i wrócił do niej dopiero po 48 latach.
Od 1909 roku Barrow gra na Holker Street. Pierwszy mecz na nowym boisku wygrał 5:2 z Eccles Borough. Rekordową wtedy widownię, 16 874 osoby, zanotowano w styczniu 1954 roku na meczu Pucharu Anglii ze Swansea Town. W latach gry w Football League (2020–2026) klub zbudował dwie nowe trybuny po obu stronach głównej.
Klub powstał 16 lipca 1901 roku. Po pierwszej wojnie światowej wygrał Lancashire Combination i w 1921 roku został przyjęty do Third Division North. W 1934 roku pokonał Gateshead 12:1, a Jimmy Shankly strzelił w tym meczu pięć goli. W 1967 roku drużyna Dona McEvoya awansowała do Third Division.
W 1972 roku Barrow, trzeci od końca w Fourth Division, po raz jedenasty musiał ubiegać się o reelekcję. Rywalem w głosowaniu było Hereford United, które kilka miesięcy wcześniej wyeliminowało w Pucharze Anglii Newcastle. W pierwszej turze był remis 26:26, w drugiej Hereford wygrało 29:20 i Barrow po 51 latach stracił miejsce w lidze.
Lata poza ligą były trudne: w grudniu 1973 roku na meczu z South Liverpool zjawiło się 143 widzów. Klub dwa razy zdobył FA Trophy: w 1990 roku i w 2010 roku, gdy na Wembley pokonał Stevenage 2:1 po dogrywce. W 1999 roku, z powodu długów, wyznaczono likwidatora, a drużynę przeniesiono z Conference do niższej ligi.
W 2014 roku klub przejął urodzony w Barrow biznesmen Paul Casson, a w 2015 roku drużyna Darrena Edmondsona wygrała Conference North. Od 2018 roku zespół prowadził Ian Evatt, a klubem zarządzało konsorcjum miejscowych przedsiębiorców i kibiców. W sezonie 2019/20 Barrow prowadził w National League, gdy rozgrywki przerwała pandemia; 17 czerwca 2020 roku ogłoszono go mistrzem według średniej punktów i po 48 latach wrócił do Football League. Spędził w niej sześć sezonów, najbliżej baraży był w sezonie 2023/24 pod wodzą Pete'a Wilda, a w 2026 roku spadł z powrotem do National League.
