Bright Arrey-Mbi

Pochodzenie

Urodził się 26 marca 2003 roku w Kamerunie, a dorastał w Kaarst w Nadrenii. Pierwsze cztery lata w piłce spędził w SG Kaarst, gdzie szybko stał się jednym z najlepszych zawodników drużyny. Potem razem z rodzicami przeniósł się do Anglii, gdzie jego ojciec pracuje jako prawnik. Trenował w Norwich City, a w 2014 roku trafił do akademii Chelsea. Mieszkał tam u rodziny goszczącej, z dala od bliskich. Sam mówi, że właśnie wtedy nauczył się szybko dostosowywać do nowego miejsca. W Chelsea chodził do szkoły z Jamalem Musialą, który był od niego starszy tylko o 29 dni.

Kariera

W lipcu 2019 roku przeszedł z Chelsea do Bayernu Monachium, w tym samym czasie co Musiala, choć obaj nie wiedzieli o swoich planach. W styczniu 2020 roku jako 16-latek pojechał na zimowe zgrupowanie pierwszej drużyny. Joshua Kimmich nazwał go wtedy „bestią”. 1 grudnia 2020 roku Hansi Flick wystawił go na lewej obronie w zremisowanym 1:1 meczu Ligi Mistrzów z Atlético w Madrycie. Arrey-Mbi miał wtedy 17 lat i 250 dni i był wtedy najmłodszym piłkarzem Bayernu, który zagrał w Lidze Mistrzów.

Wypożyczenie do 1. FC Köln okazało się nieudane: grał tylko w rezerwach w Regionallidze, a w sierpniu 2022 roku umowę rozwiązano. Bayern wypożyczył go wtedy do drugoligowego Hannoveru 96, który w czerwcu 2023 roku zatrzymał go na stałe. W drugim sezonie w Hanowerze był już podstawowym środkowym obrońcą.

W lipcu 2024 roku przeszedł do SC Braga. Pierwszy sezon w Portugalii był nierówny. Trener Carlos Carvalhal publicznie krytykował jego błędy, a po czerwonej kartce za uderzenie głową Nélsona Oliveirę z Vitórii Guimarães klub wezwał go na rozmowę. Zwrócono mu uwagę na spóźnienia i nadwagę. Od lutego 2025 roku do końca sezonu nie grał już w lidze. Sam przyznawał, że był w szoku i do końca nie wie, co się stało. Pod wodzą Carlosa Vicensa w sezonie 2025/26 stał się jednym z najważniejszych zawodników Bragi.

Styl gry

Marcus Mann, dyrektor sportowy Hannoveru, opisywał go jako silnego fizycznie obrońcę, sprytnego w pojedynkach jeden na jeden i wyjątkowo szybkiego jak na stopera. W Bradze, gdy bardziej skupił się na pracy, poprawił grę w powietrzu, która była jego słabszą stroną. Wzorem jest dla niego Antonio Rüdiger.

Reprezentacja

W Chelsea grał w reprezentacji Anglii do lat 15, ale potem wybrał Niemcy i występował w ich kadrach młodzieżowych od kadry do lat 16. Na mistrzostwa Europy do lat 21 w 2025 roku jechał po kilku miesiącach bez gry w klubie, a mimo to grał prawie we wszystkich meczach od początku. W wygranym 3:0 półfinale z Francją wyłączył z gry Mathysa Tela. W finale w Bratysławie zagrał od pierwszej minuty, ale Niemcy przegrali po dogrywce 2:3 z Anglią.