Antyjedenastka Euro

Joris Mathijsen
Holenderscy kibice, patrząc, jak w ciągu ligowego sezonu Joris prezentował się w La Liga, mieli prawo przypuszczać, że na Euro będzie on liderem kleconego naprędce bloku defensywnego. Mathijsen z powodu urazu nie mógł zagrać w pierwszym meczu. Przed turniejem ta absencja nie wydawała się taka straszna, w końcu Holendrzy mieli się mierzyć ze słabiutką na papierze Danią. Powrót 32-letniego stopera był planowany akurat na najważniejsze spotkania. Sprawa się niestety rypła. Przybysze z Jutlandii ograli podopiecznych trenera van Marwijka i starcia z Niemcami i Portugalią nie były już meczami o pierwsze miejsce w grupie, a stały się meczami o życie. Mathijsen miał być zbawcą, a okazał się jednym z głównych sprawców porażek. Olbrzymie doświadczenie nie pomogło. Mnożyły się błędy. Podobnie grał zresztą kolega Jorisa, Johnny Heitinga. W obozie Holendrów doszło do tak absurdalnej sytuacji, że najlepszym defensorem był 17-letni Jetro Willems. Nie świadczy to zbyt dobrze o Mathijsenie.

Patrice Evra
Obrońca Manchesteru United rozpoczynał turniej jako podstawowy lewy obrońca, ale już po pierwszym meczu trener Laurent Blanc posadził go na ławce i o defensorze zupełnie zapomniał. Lewą flankę wziął we władanie Gael Clichy i prezentował się o niebo lepiej od swojego bardziej doświadczonego kolegi. O słabości Evry dobrze świadczy statystyka mówiąca, że w starciu z Anglikami czarnoskóry zawodnik nie miał ani jednego odbioru. W tej materii lepszy od niego był nawet na wskroś ofensywy Samir Nasri. 31-letni zawodnik pozostałe trzy mecze Francuzów oglądał z ławki. Ze swoją standardową, niezwykle srogą miną patrzył, jak koledzy walczą z rywalami. I pewnie zastanawiał się, czy to nie jest symboliczny początek końca jego reprezentacyjnej kariery. Przecież nie jest młodzieniaszkiem, boczna obrona to pozycja bardzo wymagająca, nie ma w niej miejsca na półśrodki. Niewykluczone, że Patrice stanie się ofiarą jakiejś kolejnej rewolucji.

Nigel de Jong
Po pierwszych dwóch meczach Euro jeden z serwisów zajmujących się szeroko pojętymi futbolowymi statystykami przygotował graficzną analizę zaangażowania poszczególnych Holendrów w boiskowe wydarzenia. Chodziło głównie o podania oraz przemieszczanie się po murawie. Wyniki tych badań były przerażające. O ile inni zawodnicy prezentowali się w miarę porównywalnie i w miarę przyzwoicie, o tyle statystyki Nigela były dramatyczne. Można było zaryzykować tezę, że gdyby go na boisku nie było, nikt nie odczułby różnicy. Nawet powszechnie krytykowany Marc van Bommel był znacznie bardziej pożyteczny. Wszyscy wiemy, jak złą sławą cieszy się de Jong, wszyscy pamiętamy jego cios karate z finału mundialu. Wtedy jeszcze Holender bronił się wynikami, odbieranymi piłkami, podaniami, strzałami. Na Euro nie miał już nic na swoją obronę. Smutne jest to, że mimo iż van Marwijk z pewnością zdawał sobie sprawę ze słabości Nigela, musiał go trzymać na murawie, bo nie było go kim zastąpić. Jedna z największych futbolowych nacji wygląda ostatnio bardzo bezzębnie.

Bastian Schweinsteiger
Pomocnik Bayernu Monachium miał być liderem, miał poprowadzić swoją reprezentację do mistrzowskiego tytułu. Miał zrekompensować sobie okropny sezon klubowy. Przegrywanie finałów miało się skończyć. Tak jak w przypadku wielu zawodników z tego zestawienia, oczekiwania nijak miały się do tego, co zobaczyliśmy na murawie. Pięć meczów, z czego jeden bardzo dobry, dwa przeciętne i dwa beznadziejne. Apogeum marności przypadło niestety na półfinał. Przykro było patrzeć, jak Bastian najzwyczajniej w świecie przeszkadza swoim kolegom. Niemiecka druga linia miała zawojować świat, ale trudno zachwycać, gdy lider kopie się w czoło. Schweinsteiger dużo podawał, praktycznie w każdym meczu był zawodnikiem z największą liczbą podań, ale robił to gdzieś przed linią obrony, wymieniając futbolówkę ze stoperami. W starciu z Włochami miał raptem jedno kluczowe podanie. Trzy razy mniej niż boczny obrońca Jerome Boateng. Wstyd, prawda? No pewnie, że wstyd. Szkoda nam Bastiego, życzymy mu, by taki koszmarny sezon nigdy już się nie powtórzył.

James Milner
Angielscy kibice bardzo dziwili się trenerowi Hodgsonowi. Jak można tak uporczywie stawiać na zawodnika tak wyraźnie odstającego poziomem od kolegów? Przecież już po pierwszym spotkaniu wyraźnie widać było, że Milner nie zasługuje na miejsce w jedenastce. W drugim meczu Anglik został zmieniony przez Theo Walcotta, który w pojedynkę wygrał „Lwom Albionu” mecz. Ale nawet taki popis rezerwowego nie zmienił podejścia selekcjonera. W kolejnych starciach skrzydłowy Manchesteru City znów zagrał od pierwszej minuty. Za każdym razem był najgorszy w drużynie. Za każdym razem kibice z nadzieją patrzyli na strefę zmian, czekając, aż pojawi się tam ktoś, kto wejdzie za Milnera. Roy Hodgson zawsze słynął z nietypowych decyzji, zawsze miał ulubieńców. Ciekawe, czy gdyby na lewej flance zamiast Jamesa zagrał Walcott, Anglicy zaszliby dalej. Raczej nie, ale jedno jest pewne. Na pewno ich gra byłaby milsza dla oka.

Arjen Robben
Holenderski skrzydłowy powoli staje się jakimś przeklętym artefaktem przynoszącymi pecha. W ciągu dwóch lat były gracz Chelsea i Realu Madryt dwa razy przegrał finał Ligi Mistrzów, raz finał mundialu (mając na nodze dwie piłki meczowe!) raz finał Pucharu Niemiec. Poza tym nie strzelił rzutu karnego na miarę mistrzostwa kraju. A teraz, na naszym Euro, poprowadził Holandię do ostatniego miejsca w grupie i zerowego dorobku punktowego. Na papierze statystyki Arjena nie wyglądają źle. Średnio cztery kluczowe podania w meczu to całkiem solidna liczba. Do tego prawie cztery strzały w każdym spotkaniu i asysta przy trafieniu van der Vaarta. Przyzwoicie. Gdy jednak przypomnimy sobie, co Robben robił na boisku, to od razu dojdziemy do wniosku, że liczby kłamią. Kłamią jak najęte! Arjen w każdym z trzech meczów grał w swoim stylu. Dostawał piłkę na skrzydle, ścinał do środka, ignorował lepiej ustawionych kolegów i strzelał prosto w nogi obrońców. Robił to z uporem godnym lepszej sprawy przez cały mecz. Jeśli ktoś liczył, że Holender będzie liderem, to srogo się zawiódł. Presja Robbena przytłacza, nie motywuje go. Ktoś tak wątły psychicznie nigdy nie poprowadzi swojej reprezentacji do sukcesów.

Robin van Persie
Kolega Robbena z reprezentacji na Euro przyleciał w innym nastroju niż kolega. On miał za sobą najlepszy sezon w karierze, został królem strzelców Premier League, kibice jednogłośnie okrzyknęli go zbawicielem Arsenalu. Brakowało tylko trofeów. Mistrzostwa Europy miały być turniejem, w którym Robin odbije sobie brak sukcesów w klubie. Już na starcie wiadomo było, że ciąży na nim wielka presja. Trener van Marwijk posadził na ławce najlepszego napastnika Bundesligi, byle tylko zapewnić van Persiemu odpowiednie warunki do strzelania goli.  Atakujący „Kanonierów” w trzech meczach do siatki trafił raz. Oddał piętnaście strzałów na bramkę i trafił raz. To ma być snajper wyborowy? Facet miał za plecami Wesleya Sneijdera, który z niesamowitą regularnością posyłał doskonałe piłki, a mimo to nie potrafił zrobić z tego pożytku. Może Robin, zamiast myśleć o reprezentacji, ciągle zastanawiał się, jak potoczy się jego kariera klubowa? Nie sposób wyobrazić sobie, by nie miał w głowie spekulacji transferowych. Zresztą to chyba był główny problem wszystkich „Oranjes” – nikt nie myślał o kadrze.

Milan Baros
Trener Michal Bilek jest prawdopodobnie największym fanem talentu Milana. Większym niż sam Baros, większym niż mama Barosa i większym niż szef fanklubu zawodnika Galatasarayu. Napastnik nie miał reprezentacji Czech niczego do zaoferowania. Nie miał po swojej stronie żadnych argumentów czysto piłkarskich. Był doświadczony, to prawda, ale jeśli nie ma się formy, to nawet miliony meczów na najwyższym poziomie nie pomogą. Fani reprezentacji naszych południowych sąsiadów o Milanie mają mniej więcej takie zdanie jak Żydzi o Hitlerze albo Aztekowie o Hernanie Cortesie. Nienawidzą go, nie chcą mieć z nim nic wspólnego. My musimy się z fanami z kraju Krecika zgodzić. W żadnym z czterech meczów Baros nie pokazał chociażby przebłysku dawnej klasy. Pozostali czescy napastnicy muszą być naprawdę beznadziejni, skoro facet, którego jedynym wkładem w mecz jest powolne truchtanie po połowie rywala, jest uznawany za żelazny punkt jedenastki.

Joris Mathijsen
Holenderscy kibice, patrząc, jak w ciągu ligowego sezonu Joris prezentował się w La Liga, mieli prawo przypuszczać, że na Euro będzie on liderem kleconego naprędce bloku defensywnego. Mathijsen z powodu urazu nie mógł zagrać w pierwszym meczu. Przed turniejem ta absencja nie wydawała się taka straszna, w końcu Holendrzy mieli się mierzyć ze słabiutką na papierze Danią. Powrót 32-letniego stopera był planowany akurat na najważniejsze spotkania. Sprawa się niestety rypła. Przybysze z Jutlandii ograli podopiecznych trenera van Marwijka i starcia z Niemcami i Portugalią nie były już meczami o pierwsze miejsce w grupie, a stały się meczami o życie. Mathijsen miał być zbawcą, a okazał się jednym z głównych sprawców porażek. Olbrzymie doświadczenie nie pomogło. Mnożyły się błędy. Podobnie grał zresztą kolega Jorisa, Johnny Heitinga. W obozie Holendrów doszło do tak absurdalnej sytuacji, że najlepszym defensorem był 17-letni Jetro Willems. Nie świadczy to zbyt dobrze o Mathijsenie.

Patrice Evra
Obrońca Manchesteru United rozpoczynał turniej jako podstawowy lewy obrońca, ale już po pierwszym meczu trener Laurent Blanc posadził go na ławce i o defensorze zupełnie zapomniał. Lewą flankę wziął we władanie Gael Clichy i prezentował się o niebo lepiej od swojego bardziej doświadczonego kolegi. O słabości Evry dobrze świadczy statystyka mówiąca, że w starciu z Anglikami czarnoskóry zawodnik nie miał ani jednego odbioru. W tej materii lepszy od niego był nawet na wskroś ofensywy Samir Nasri. 31-letni zawodnik pozostałe trzy mecze Francuzów oglądał z ławki. Ze swoją standardową, niezwykle srogą miną patrzył, jak koledzy walczą z rywalami. I pewnie zastanawiał się, czy to nie jest symboliczny początek końca jego reprezentacyjnej kariery. Przecież nie jest młodzieniaszkiem, boczna obrona to pozycja bardzo wymagająca, nie ma w niej miejsca na półśrodki. Niewykluczone, że Patrice stanie się ofiarą jakiejś kolejnej rewolucji.

Nigel de Jong
Po pierwszych dwóch meczach Euro jeden z serwisów zajmujących się szeroko pojętymi futbolowymi statystykami przygotował graficzną analizę zaangażowania poszczególnych Holendrów w boiskowe wydarzenia. Chodziło głównie o podania oraz przemieszczanie się po murawie. Wyniki tych badań były przerażające. O ile inni zawodnicy prezentowali się w miarę porównywalnie i w miarę przyzwoicie, o tyle statystyki Nigela były dramatyczne. Można było zaryzykować tezę, że gdyby go na boisku nie było, nikt nie odczułby różnicy. Nawet powszechnie krytykowany Marc van Bommel był znacznie bardziej pożyteczny. Wszyscy wiemy, jak złą sławą cieszy się de Jong, wszyscy pamiętamy jego cios karate z finału mundialu. Wtedy jeszcze Holender bronił się wynikami, odbieranymi piłkami, podaniami, strzałami. Na Euro nie miał już nic na swoją obronę. Smutne jest to, że mimo iż van Marwijk z pewnością zdawał sobie sprawę ze słabości Nigela, musiał go trzymać na murawie, bo nie było go kim zastąpić. Jedna z największych futbolowych nacji wygląda ostatnio bardzo bezzębnie.

Bastian Schweinsteiger
Pomocnik Bayernu Monachium miał być liderem, miał poprowadzić swoją reprezentację do mistrzowskiego tytułu. Miał zrekompensować sobie okropny sezon klubowy. Przegrywanie finałów miało się skończyć. Tak jak w przypadku wielu zawodników z tego zestawienia, oczekiwania nijak miały się do tego, co zobaczyliśmy na murawie. Pięć meczów, z czego jeden bardzo dobry, dwa przeciętne i dwa beznadziejne. Apogeum marności przypadło niestety na półfinał. Przykro było patrzeć, jak Bastian najzwyczajniej w świecie przeszkadza swoim kolegom. Niemiecka druga linia miała zawojować świat, ale trudno zachwycać, gdy lider kopie się w czoło. Schweinsteiger dużo podawał, praktycznie w każdym meczu był zawodnikiem z największą liczbą podań, ale robił to gdzieś przed linią obrony, wymieniając futbolówkę ze stoperami. W starciu z Włochami miał raptem jedno kluczowe podanie. Trzy razy mniej niż boczny obrońca Jerome Boateng. Wstyd, prawda? No pewnie, że wstyd. Szkoda nam Bastiego, życzymy mu, by taki koszmarny sezon nigdy już się nie powtórzył.

James Milner
Angielscy kibice bardzo dziwili się trenerowi Hodgsonowi. Jak można tak uporczywie stawiać na zawodnika tak wyraźnie odstającego poziomem od kolegów? Przecież już po pierwszym spotkaniu wyraźnie widać było, że Milner nie zasługuje na miejsce w jedenastce. W drugim meczu Anglik został zmieniony przez Theo Walcotta, który w pojedynkę wygrał „Lwom Albionu” mecz. Ale nawet taki popis rezerwowego nie zmienił podejścia selekcjonera. W kolejnych starciach skrzydłowy Manchesteru City znów zagrał od pierwszej minuty. Za każdym razem był najgorszy w drużynie. Za każdym razem kibice z nadzieją patrzyli na strefę zmian, czekając, aż pojawi się tam ktoś, kto wejdzie za Milnera. Roy Hodgson zawsze słynął z nietypowych decyzji, zawsze miał ulubieńców. Ciekawe, czy gdyby na lewej flance zamiast Jamesa zagrał Walcott, Anglicy zaszliby dalej. Raczej nie, ale jedno jest pewne. Na pewno ich gra byłaby milsza dla oka.

Arjen Robben
Holenderski skrzydłowy powoli staje się jakimś przeklętym artefaktem przynoszącymi pecha. W ciągu dwóch lat były gracz Chelsea i Realu Madryt dwa razy przegrał finał Ligi Mistrzów, raz finał mundialu (mając na nodze dwie piłki meczowe!) raz finał Pucharu Niemiec. Poza tym nie strzelił rzutu karnego na miarę mistrzostwa kraju. A teraz, na naszym Euro, poprowadził Holandię do ostatniego miejsca w grupie i zerowego dorobku punktowego. Na papierze statystyki Arjena nie wyglądają źle. Średnio cztery kluczowe podania w meczu to całkiem solidna liczba. Do tego prawie cztery strzały w każdym spotkaniu i asysta przy trafieniu van der Vaarta. Przyzwoicie. Gdy jednak przypomnimy sobie, co Robben robił na boisku, to od razu dojdziemy do wniosku, że liczby kłamią. Kłamią jak najęte! Arjen w każdym z trzech meczów grał w swoim stylu. Dostawał piłkę na skrzydle, ścinał do środka, ignorował lepiej ustawionych kolegów i strzelał prosto w nogi obrońców. Robił to z uporem godnym lepszej sprawy przez cały mecz. Jeśli ktoś liczył, że Holender będzie liderem, to srogo się zawiódł. Presja Robbena przytłacza, nie motywuje go. Ktoś tak wątły psychicznie nigdy nie poprowadzi swojej reprezentacji do sukcesów.

Robin van Persie
Kolega Robbena z reprezentacji na Euro przyleciał w innym nastroju niż kolega. On miał za sobą najlepszy sezon w karierze, został królem strzelców Premier League, kibice jednogłośnie okrzyknęli go zbawicielem Arsenalu. Brakowało tylko trofeów. Mistrzostwa Europy miały być turniejem, w którym Robin odbije sobie brak sukcesów w klubie. Już na starcie wiadomo było, że ciąży na nim wielka presja. Trener van Marwijk posadził na ławce najlepszego napastnika Bundesligi, byle tylko zapewnić van Persiemu odpowiednie warunki do strzelania goli.  Atakujący „Kanonierów” w trzech meczach do siatki trafił raz. Oddał piętnaście strzałów na bramkę i trafił raz. To ma być snajper wyborowy? Facet miał za plecami Wesleya Sneijdera, który z niesamowitą regularnością posyłał doskonałe piłki, a mimo to nie potrafił zrobić z tego pożytku. Może Robin, zamiast myśleć o reprezentacji, ciągle zastanawiał się, jak potoczy się jego kariera klubowa? Nie sposób wyobrazić sobie, by nie miał w głowie spekulacji transferowych. Zresztą to chyba był główny problem wszystkich „Oranjes” – nikt nie myślał o kadrze.

Milan Baros
Trener Michal Bilek jest prawdopodobnie największym fanem talentu Milana. Większym niż sam Baros, większym niż mama Barosa i większym niż szef fanklubu zawodnika Galatasarayu. Napastnik nie miał reprezentacji Czech niczego do zaoferowania. Nie miał po swojej stronie żadnych argumentów czysto piłkarskich. Był doświadczony, to prawda, ale jeśli nie ma się formy, to nawet miliony meczów na najwyższym poziomie nie pomogą. Fani reprezentacji naszych południowych sąsiadów o Milanie mają mniej więcej takie zdanie jak Żydzi o Hitlerze albo Aztekowie o Hernanie Cortesie. Nienawidzą go, nie chcą mieć z nim nic wspólnego. My musimy się z fanami z kraju Krecika zgodzić. W żadnym z czterech meczów Baros nie pokazał chociażby przebłysku dawnej klasy. Pozostali czescy napastnicy muszą być naprawdę beznadziejni, skoro facet, którego jedynym wkładem w mecz jest powolne truchtanie po połowie rywala, jest uznawany za żelazny punkt jedenastki.