Andrei Rațiu

Pochodzenie

Urodził się 20 czerwca 1998 roku w Aiud, ale pochodzi z pobliskiej wsi Unirea. Gdy miał cztery lata, rodzice wyjechali za pracą do Aguavivy, kilkusetosobowej wsi w hiszpańskiej prowincji Teruel. On i młodszy brat zostali z dziadkami, a dwa lata później dołączyli do rodziców. Ojciec pracował na budowach, matka w kuchni restauracji.

Przez dwa lata grał w futsal i tam wypatrzył go klub Andorra CF z miasta oddalonego o 30 kilometrów. Matka codziennie woziła go na treningi. Na turnieju w Saragossie wybrano go najlepszym zawodnikiem i królem strzelców, co zwróciło uwagę skautów Villarrealu. Jako dziesięciolatek przeszedł testy, a cała rodzina przeprowadziła się do Castellón. Rodzice nie mogli tam znaleźć pracy i przez dwa lata żyli z oszczędności, a potem ojciec wyjeżdżał na cały tydzień do pracy na budowach w Madrycie. Jako 16-latek Rațiu rzucił szkołę i postawił wszystko na piłkę.

Kariera

W juniorach Villarrealu grał na skrzydle i w środku pola. Trener rezerw Javier Calleja przestawił go na prawą obronę, a w 2019 roku, już jako trener pierwszej drużyny, dał mu zadebiutować w ćwierćfinale Ligi Europy. Jako 22-latek Rațiu wybrał półroczne wypożyczenie do ADO Den Haag, bo podobał mu się holenderski styl gry, ale nie odnalazł się w Holandii. Po powrocie do Villarrealu prawie nie grał. Po igrzyskach w Tokio w sierpniu 2021 roku przeszedł do drugoligowej Huescy i spędził tam dwa udane sezony.

W sierpniu 2023 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Rayo Vallecano. Przez pierwsze miesiące grał tylko w Pucharze Hiszpanii. Przełomem był ligowy mecz z Realem Madryt, w którym bardzo dobrze bronił przeciw Viníciusowi Júniorowi. W sezonie 2025/26 był podstawowym zawodnikiem Rayo i doszedł z nim do finału Ligi Konferencji. W fazie pucharowej grał we wszystkich meczach od początku do końca, ale w finale w Lipsku Rayo przegrało 0:1 z Crystal Palace. Technicy UEFA wybrali go do jedenastki sezonu rozgrywek.

Sukcesy

• 2026 Jedenastka sezonu Ligi Konferencji

Styl gry

To silny fizycznie prawy obrońca o dużym zasięgu biegania, który chętnie włącza się do ataku i może grać także jako wahadłowy, w środku pomocy lub na skrzydle. Jest bardzo szybki, choć sam podkreśla, że liczy się utrzymanie prędkości przez cały sprint.

Reprezentacja

Od szóstego do siedemnastego roku życia nie był w Rumunii. Wrócił tam, gdy dostał powołanie do kadry do lat 18, i był to jego pierwszy lot samolotem. Grał w reprezentacjach do lat 21 i 23, w tym na igrzyskach olimpijskich w Tokio. W pierwszej reprezentacji zadebiutował w 2021 roku w wyjazdowym meczu eliminacji mundialu z Islandią. Gdy nie grał w Rayo, obiecał bratu, że jeśli pojedzie na Euro 2024, przefarbuje włosy na niebiesko. Pojechał, dotrzymał słowa i od tego czasu przylgnął do niego przydomek Sonic. Na tym turnieju Rumunia pokonała 3:0 Ukrainę.