Ali Maamar

Pochodzenie

Urodził się 23 marca 2005 roku w Brukseli. Do akademii Anderlechtu w Neerpede trafił jako małe dziecko. W kategorii U-9 odszedł do Lierse, potem grał w Mechelen, a w lipcu 2019 roku wrócił do Anderlechtu. W młodzieżowych zespołach wyróżniał się techniką i walecznością, grał w pomocy, a także w obronie.

Kariera

Zawodowo zadebiutował w sezonie 2022/2023 w drugim zespole Anderlechtu, RSCA Futures, grającym w Challenger Pro League. W maju 2024 roku klub ogłosił jego pierwszy zawodowy kontrakt. Klub zapowiadał, że w kolejnym sezonie będzie podstawowym prawym obrońcą RSCA Futures, i opisywał go jako prototyp piłkarza ukształtowanego w Neerpede: dwujęzycznego Brukselczyka, technicznego, zaangażowanego, z nienaganną mentalnością.

W styczniu 2025 roku zadebiutował w pierwszej drużynie w meczu z Club Brugge. Kilka dni później klub podał, że przedłużył z nim umowę. Klub opisywał go jako prawego obrońcę, który może też grać po przeciwnej stronie, ma dużo biegania, daje drużynie głębię, często dochodzi do linii końcowej i dobrze dośrodkowuje.

We wrześniu 2025 roku klub zgodził się, aby pojechał na mistrzostwa świata U-20 do Chile. Trener Besnik Hasi mówił, że nie wolno było mu odebrać takiej szansy. Maamar przyznał, że nigdy nie grał na mistrzostwach świata i bardzo na nie czeka.

Sukcesy

• 2025 Mistrzostwo świata U-20 z Marokiem

Styl gry

Jest bocznym obrońcą, który może grać po obu stronach boiska, dużo biega, daje drużynie głębię i dobrze dośrodkowuje. W sierpniu 2026 roku trener Vítor Bruno wyznaczył mu na prawej stronie rolę hybrydową, z częstymi wejściami do środka pola. Za wzór uważał Achrafa Hakimiego, którego nazywał najlepszym piłkarzem w historii Maroka i mówił, że nie widział bocznego obrońcy, który robiłby to, co on.

Reprezentacja

Grał w reprezentacji Belgii U-17, a potem wybrał Maroko. W 2024 roku rozegrał pięć meczów towarzyskich z Marokiem U-20.

Na mistrzostwach świata U-20 w Chile wyszedł w pierwszym składzie w finale z Argentyną, który Maroko wygrało 2:0 w Santiago po dwóch golach Yassira Zabiriego. Trenerem Maroka był Mohamed Ouahbi, Belg z Brukseli, który przez lata pracował w akademii Anderlechtu. Maamar mówił, że najlepszym wspomnieniem w jego karierze jest ten turniej. Gdy po finale zabrzmiał ostatni gwizdek, poczuł emocje, jakich nigdy wcześniej nie znał.

We wrześniu 2026 roku Ouahbi, od tej pory selekcjoner seniorskiej reprezentacji Maroka, powołał go do kadry na eliminacje Pucharu Narodów Afryki i mecz towarzyski. Maamar ma też na koncie dwa mecze w kadrze U-23. Jesienią 2026 roku wystąpił w pierwszym składzie seniorskiej reprezentacji, m.in. w towarzyskim meczu z Mali 4 października w Tangerze.