Abdoulaye Doucouré

Pochodzenie

Urodził się 1 stycznia 1993 roku w Meulan-en-Yvelines pod Paryżem, w rodzinie pochodzącej z Mali. Był drugim najmłodszym z ośmiorga rodzeństwa i wychował się w Les Mureaux. Mówił, że w takich miejscach można uprawiać sport albo wpaść w kłopoty, a rodzina dbała o jego szkołę i sport. W miasteczku nie było porządnego boiska, więc jako 11-, 12-latek w szkolnym projekcie zaproponował budowę nowego i przedstawił go burmistrzowi. Później powstało tam boisko ze sztuczną nawierzchnią.

Jako 14-latek nie dostał się do akademii w Clairefontaine. W 2007 roku trafił do szkółki Stade Rennais, gdzie zaczynał jako napastnik, a potem przestawiono go do środka pola. W 2010 roku grał w reprezentacji Francji U-17 m.in. z Paulem Pogbą i Samuelem Umtitim.

Kariera

Krótko po turnieju U-17 zerwał więzadło krzyżowe w lewym kolanie. W 2013 roku zadebiutował w pierwszym zespole Rennes i w meczu z Brestem strzelił gola po rajdzie od linii środkowej. Trzy tygodnie później ponownie zerwał więzadło krzyżowe i przez to nie pojechał na mistrzostwa świata U-20, które Francja wygrała. Po drugiej kontuzji przez miesiąc mieszkał w Paryżu u dalekiego kuzyna, płotkarza Ladjiego Doucouré, który dawał mu wiele rad. Mówił, że wszystko, co ma, zawdzięcza tej kontuzji. Na boisko wrócił w grudniu 2013 roku, a później tamtego sezonu strzelił jedynego gola w wygranym meczu z Olympique Marsylia.

1 lutego 2016 roku podpisał kontrakt z Watfordem, który od razu wypożyczył go do Granady. Latem, w ostatni dzień okna transferowego, czekał już na lotnisku na samolot do Francji, bo miał trafić na wypożyczenie do Lorient. Dokumenty dotarły do FIFA 33 sekundy po terminie i Doucouré został w Watfordzie. Pierwszy raz w podstawowym składzie w Premier League wyszedł 1 stycznia 2017 roku, w swoje 24. urodziny. W sezonie 2017/18 był najlepszym strzelcem klubu, a koledzy wybrali go piłkarzem sezonu. W 2019 roku zagrał w finale Pucharu Anglii, przegranym z Manchesterem City.

We wrześniu 2020 roku, po spadku Watfordu, przeszedł do Evertonu, który już rok wcześniej bezskutecznie próbował go kupić. Mówił, że Everton był jedynym klubem, do którego chciał przejść. W kwietniu 2023 roku w meczu z Tottenhamem dostał czerwoną kartkę, bo ręką odepchnął twarz Harry'ego Kane'a. Sean Dyche nie kazał mu przepraszać i chwalił jego charakter. 28 maja 2023 roku, kilka dni po przedłużeniu kontraktu, strzelił jedynego gola w meczu z Bournemouth w ostatniej kolejce. Dzięki temu Everton utrzymał się w Premier League. Sam nazywał ten gol najlepszym wspomnieniem z Evertonu.

W maju 2025 roku ogłosił, że po pięciu latach odchodzi z klubu. W sierpniu 2025 roku za darmo przeszedł do saudyjskiego NEOM, beniaminka Saudi Pro League.

Styl gry

To pomocnik od pola karnego do pola karnego, który biega przez cały mecz. Najlepiej czuje się w środku trójki pomocników. Pomaga odbierać piłkę, a po jej przejęciu idzie do przodu i wbiega niepilnowany w pole karne. Jako wzór wymieniał Yayę Touré.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Francji, w tym w kadrze U-21. Długo liczył na powołanie do dorosłej reprezentacji Francji. W marcu 2022 roku przyjął powołanie do reprezentacji Mali na baraże o mistrzostwa świata z Tunezją.