Jak gra Irlandia Północna? Które elementy były kluczowe i sprawiły, że zespół z tak ograniczonym potencjałem piłkarskim awansował na europejski czempionat, wygrywając w dodatku swoją grupę eliminacyjną?
Oczywiście trzeba dodać – to była jedna z najsłabszych grup w historii kwalifikacji. Kompromitująca się Grecja, równie ograniczeni piłkarsko co nasi rywale Węgrzy, solidna, ale bez polotu Rumunia, nijaka i słaba Finlandia i do tego Wyspy Owcze. Mimo to Michael O’Neill musiał się nieźle nagimnastykować, żeby wycisnąć z tych dostępnych mu elementów tyle, by zawitać we Francji. Co charakteryzuje prowadzoną przez niego reprezentację?
1. Formacja
W czasie eliminacji używali różnych ustawień, zarówno z czwórką defensorów, jak i z trójką. Z Polską w wyniku różnych absencji bardziej prawdopodobny jest drugi scenariusz. To pomoże przyjezdnym z Belfastu radzić sobie z dwójką napastników, jaką dysponujemy. Podobne rozwiązanie stosowały niektóre kluby Premier League w minionym sezonie, by poradzić sobie z wracającą tam modą na grę dwoma snajperami. Tych zawsze łatwiej kontrolować i wyłączać z gry, dysponując trzema środkowymi obrońcami aniżeli dwoma. Warto też dodać, że podobnie gra inna kadra reprezentująca Wielką Brytanię – Walia. Wczoraj wygrali ze Słowacją…
2. Trzecioligowa lewa obrona
Nie tylko naszemu trenerowi obsada tej pozycji spędza sen z powiek. Przez to, że wypadł Chris Brunt, Michael O’Neill do ostatnich minut przed meczem, a i w jego trakcie, będzie się martwił o to, jak zagra wytypowany przez niego zastępca w tym miejscu boiska.
Najprawdopodobniej będzie to Shane Ferguson, podstawowy piłkarz trzecioligowego Milwall. Nie oszukujmy się, Kuba Błaszczykowski i współpracujący z nim Łukasz Piszczek mierzyli się z paroma bardziej wymagającymi rywalami, więc to na pewno punkt, w którym „Biało-czerwoni” mogą zyskać sporą przewagę.
3. Mięśnie, siła, płuca
Kazimierz Węgrzyn lubi to. Typowo wyspiarski atut. Dla przykładu na środku obrony zagra Gareth McAuley i Jonny Evans. Obaj grają na co dzień w West Bromwich Albion, drużynie prowadzonej przez charakterystycznego Tony’ego Pulisa. W minionym sezonie w najwyższej angielskiej klasie rozgrywkowej nie było chyba drużyny, która aż tak skupiałaby się na tym elemencie jak właśnie „The Baggies”.
Do tego dochodzą gracze, którzy nie grają na poziomie BPL, tylko w niższych ligach, gdzie ten aspekt jest jeszcze ważniejszy. Stąd nawoływania do selekcjonera Nawałki, żeby nie wystawiać przypadkiem Bartosza Salamona razem z Kamilem Glikiem, a bardziej przystosowanego do „meczów walki” Michała Pazdana. Nieoceniona może być też pomoc Tomasza Jodłowca w środku pola.
