Trenerski nestor z twarzą dyktatora. Kim jest Anghel Iordănescu?

W kolejnych turniejach nie było już tak dobrze. Na Euro 1996 rumuńska kadra odpadła w fazie grupowej, z kolei na mundialu dwa lata później w 1/8 finału (w fazie grupowej potrafiła jednak pokonać Anglię 2:1, a dużą cegiełkę przy tym osiągnięciu dołożył Dan Petrescu – późniejszy trener m.in. Wisły Kraków), co w kraju zostało odebrane jako duże rozczarowanie. Dodatkowo Iordănescu zaczął mieć coraz gorsze relacje z działaczami związku (zwracał uwagę na to, że przymykają oni oko na problem korupcji w rumuńskim futbolu, w związku z tymi słowami na pewien czas został odebrany mu tytuł generała), a dziennikarze zwracali uwagę że popełniał błędy w selekcji, dając szansę piłkarzom, którzy byli bez formy. Ostatecznie po francuskim mundialu podał się do dymisji i zaczął pracę z reprezentacją Grecji.

Z „Helladą” popracował tylko rok. Podobnie jak w ostatnich latach pracy w Rumunii również w Grecji jego relacje z włodarzami federacji nie były idylliczne. Po roku wrócił do Rumunii, do Rapidu Bukareszt, a potem wybrał posadę w Zatoce Perskiej w klubie Al-Ain FC, z kolei w 2002 roku jego drogi zeszły się po raz kolejny z kadrą Rumunii. Choć mogło być zupełnie inaczej, bo w tej historii jest również polski wątek. Iordănescu w 1999 roku był przymierzany na selekcjonera reprezentacji Polski. Jego notowania stały wysoko, a sam Iordănescu stwierdził, że ewentualnej oferty wysłuchałby z dużą uwagą.

Powrotu do czasów złotej generacji jednak nie było. Rumunia nie zakwalifikowała się na Euro 2004, z kolei Iordănescu jesienią 2004 roku złożył dymisję z funkcji selekcjonera (był już wtedy ponownie pod ostrzałem krytyki, zarzucano mu, że coraz więcej uwagi poświęca działalności politycznej) i niedługo później po raz kolejny wyemigrował za chlebem do Zatoki Perskiej.

W 2007 roku wydawało się, że na stałe żegna się z pracą szkoleniowca. Właśnie wtedy ogłosił zakończenie swojej ponad dwudziestoletniej przygody na ławce trenerskiej, skupił się na prowadzeniu biznesu. Na dobre wszedł w działalność polityczną (był senatorem z ramienia lewicowej Partii Socjaldemokratycznej), a przez rok był dyrektorem technicznym reprezentacji. W 2014 roku, niemal dwadzieścia lat po udanym mundialu w USA, po raz trzeci objął stanowisku selekcjonera kadry, mimo że przez kilka wcześniejszych sezonów wszystkie propozycje powrotu do trenerki solidarnie odrzucał.

Rumuni bez problemów przeszli kwalifikacje do Euro. Nie przegrali żadnego spotkania, a imponowali zwłaszcza żelazną defensywą (stracili tylko dwa gole). Również mogli być zadowoleni z wyników losowania grup francuskiego czempionatu, ponieważ trafili co prawda na gospodarzy Francuzów, ale oprócz nich mają także Szwajcarów i Albańczyków, z którymi mogą śmiało powalczyć o awans do fazy pucharowej.

Kogo stylem pracy przypomina Iordănescu? Nie będzie karygodnym błędem stwierdzenie, że między nim a Adamem Nawałką jest bardzo dużo podobieństw. Obaj są tytanami pracy, obaj także w swoich drużynach chcą być „dyktatorami”. – Trener jest dla zawodników osobą najważniejszą i musi być wobec nich twardy. Jestem ich przyjacielem poza boiskiem, ale w trakcie wspólnej pracy jestem przede wszystkim despotą – powiedział w jednym z wywiadów. Mimo to przez wielu byłych podopiecznych jest szanowany i doceniany (Dan Petrescu powiedział, że Iordănescu jest jedną z najważniejszych osób, które przyczyniły się do rozwoju jego kariery), a on sam może w czerwcu przypomnieć się wielu kibicom, którzy być może zapomnieli, że kiedyś niedaleko Karpat był zespół, który rozpalał wyobraźnię milionów fanów.

• Dan Petrescu
• Gheorghe Hagi
• Rumunia

W kolejnych turniejach nie było już tak dobrze. Na Euro 1996 rumuńska kadra odpadła w fazie grupowej, z kolei na mundialu dwa lata później w 1/8 finału (w fazie grupowej potrafiła jednak pokonać Anglię 2:1, a dużą cegiełkę przy tym osiągnięciu dołożył Dan Petrescu – późniejszy trener m.in. Wisły Kraków), co w kraju zostało odebrane jako duże rozczarowanie. Dodatkowo Iordănescu zaczął mieć coraz gorsze relacje z działaczami związku (zwracał uwagę na to, że przymykają oni oko na problem korupcji w rumuńskim futbolu, w związku z tymi słowami na pewien czas został odebrany mu tytuł generała), a dziennikarze zwracali uwagę że popełniał błędy w selekcji, dając szansę piłkarzom, którzy byli bez formy. Ostatecznie po francuskim mundialu podał się do dymisji i zaczął pracę z reprezentacją Grecji.

Z „Helladą” popracował tylko rok. Podobnie jak w ostatnich latach pracy w Rumunii również w Grecji jego relacje z włodarzami federacji nie były idylliczne. Po roku wrócił do Rumunii, do Rapidu Bukareszt, a potem wybrał posadę w Zatoce Perskiej w klubie Al-Ain FC, z kolei w 2002 roku jego drogi zeszły się po raz kolejny z kadrą Rumunii. Choć mogło być zupełnie inaczej, bo w tej historii jest również polski wątek. Iordănescu w 1999 roku był przymierzany na selekcjonera reprezentacji Polski. Jego notowania stały wysoko, a sam Iordănescu stwierdził, że ewentualnej oferty wysłuchałby z dużą uwagą.

Powrotu do czasów złotej generacji jednak nie było. Rumunia nie zakwalifikowała się na Euro 2004, z kolei Iordănescu jesienią 2004 roku złożył dymisję z funkcji selekcjonera (był już wtedy ponownie pod ostrzałem krytyki, zarzucano mu, że coraz więcej uwagi poświęca działalności politycznej) i niedługo później po raz kolejny wyemigrował za chlebem do Zatoki Perskiej.

W 2007 roku wydawało się, że na stałe żegna się z pracą szkoleniowca. Właśnie wtedy ogłosił zakończenie swojej ponad dwudziestoletniej przygody na ławce trenerskiej, skupił się na prowadzeniu biznesu. Na dobre wszedł w działalność polityczną (był senatorem z ramienia lewicowej Partii Socjaldemokratycznej), a przez rok był dyrektorem technicznym reprezentacji. W 2014 roku, niemal dwadzieścia lat po udanym mundialu w USA, po raz trzeci objął stanowisku selekcjonera kadry, mimo że przez kilka wcześniejszych sezonów wszystkie propozycje powrotu do trenerki solidarnie odrzucał.

Rumuni bez problemów przeszli kwalifikacje do Euro. Nie przegrali żadnego spotkania, a imponowali zwłaszcza żelazną defensywą (stracili tylko dwa gole). Również mogli być zadowoleni z wyników losowania grup francuskiego czempionatu, ponieważ trafili co prawda na gospodarzy Francuzów, ale oprócz nich mają także Szwajcarów i Albańczyków, z którymi mogą śmiało powalczyć o awans do fazy pucharowej.

Kogo stylem pracy przypomina Iordănescu? Nie będzie karygodnym błędem stwierdzenie, że między nim a Adamem Nawałką jest bardzo dużo podobieństw. Obaj są tytanami pracy, obaj także w swoich drużynach chcą być „dyktatorami”. – Trener jest dla zawodników osobą najważniejszą i musi być wobec nich twardy. Jestem ich przyjacielem poza boiskiem, ale w trakcie wspólnej pracy jestem przede wszystkim despotą – powiedział w jednym z wywiadów. Mimo to przez wielu byłych podopiecznych jest szanowany i doceniany (Dan Petrescu powiedział, że Iordănescu jest jedną z najważniejszych osób, które przyczyniły się do rozwoju jego kariery), a on sam może w czerwcu przypomnieć się wielu kibicom, którzy być może zapomnieli, że kiedyś niedaleko Karpat był zespół, który rozpalał wyobraźnię milionów fanów.